On the last Saturday evening of 19 April 2008, I'm a one Thai among the cheerful crowds who are waiting to see "Beijing 2008 Olympic torch relay" at the final pitstop. There are a group of Chinese, mostly students studying in Thailand, waiting here as well. You can hear some Mandarin sound from them. It just took a time not over 15 minutes for driving from my home to this Bangkok's area. So I took photos around a reception area and recorded the moment of Olympic torch relay, with my digital camera, to show you guys here.
Let me explain brief details from this vdo clip : a Thai famous singer, "Jetrin Wattanasin", passed the Olympic flame to the last torchbearer, "Pawina Thongsuk", the Thai female gold-medalist from weightlifting in Athens 2004. These 2 person are among 80 Thai delegates from all walks of life who ran along 10.4 km torch relay's route in Bangkok.
It's such the first time that Olympic torch relay's routes passing on Thailand's soil. And surprising or not!!, the global Olympic torch relay in this leg completed smoothly without any big hassles like in some western countries from previous legs. The overall atmosphere here was very joyful and lively. As a sports enthusiastist, whether it's Asian Games, World Cup or Olympic Games, I wish Beijing Olympics 2008 succeed in every way.
If you could travel back in time, which era would you visit and why?
I'd like to sit on "time machine" to travel back to "the World War 2 era", from around the year 1939-1945. At that period, many parts of the world got involved with that damn war. I wanna get some first-hand experiences as a soldier on a battlefield or as a civilian who is hearing a siren and hiding myself inside a bunker. I probably used to obsess with a handful of good war films some years ago, so that's why I choose to visit this era.
It may sounds pretty weird that's why I wanna be in the time of disaster and great depression. People in that time just think about how to still survive in the next day, but people in the present time seem to be incessantly greedy for money, luxurious properties, expensive cars or wanna be a big-named person in some unnecessary ways for satisfying their mundane needs. I think if I could get a glimpse of this real-life drama, I will cherish more with what I'm having in my life and the society I'm living at the moment. I assume that being amidst a stage of human's tragedy in the past can give me invaluable life lessons to be "a happier little person" in our much more advanced-technolgy age.
วันอะไรเอ่ยที่ 4 ปีจึงจะมีปรากฎขึ้นมาสักครั้งหนึ่ง???
-- คำตอบก็คือวันนี้ไงครับ วันที่ 29 กุมภาพันธ์
ขอเท้าความนิดหนึ่งครับว่า ตัวผมเองนั้นเกลียดวิชาวิทยาศาสตร์เข้ากระดูกมาแต่ไหนแต่ไร เพราะไม่เคยชอบไอ้พวกทำการทดลองสารเคมี-ปฏิกิริยาบ้าบอคอแตกอะไรทำนองนี้และก็ไม่เคยเรียนได้ดีกับเขาเลยในวิชาพวกนี้ ( ตอนเรียนวิทย์ ม.1 เทอมแรกนี่ก็ล่อเกรด 1 เข้าให้แล้ว ) ทว่าวิชาอย่าง "ดาราศาตร์"( Astronomy--ซึ่งเป็นวิทยาศาสตร์แขนงหนึ่ง ) เท่าที่จำได้ก็เคยเรียนผ่านๆ มาบ้างตอนประถม, มัธยมต้นและมัธยมปลายตอนสมัยอยู่ ม.6 ก็เคยเรียนวิชาวิทยาศาสตร์กายภาพชีวภาพ ( หรือที่พวกเด็กสายศิลป์ชอบเรียกสั้นๆ ว่าวิทย์กายฯ ) เล่มหนึ่งชื่อเรื่อง"โลกและดวงดาว" ผมกลับรู้สึกว่ามันออกจะสนุกและไม่น่าเบื่อเท่าไรนักเมื่อเทียบกับวิชาวิทยาศาสตร์แขนงย่อยอื่นๆ ที่เคยเรียนมา และผมเองออกจะมีความสนใจอยู่และสามารถทำคะแนนให้อยู่ในวงโคจรที่ดีกับวิชาดวงดาวเหล่านี้เสียด้วยซ้ำ
ในปีที่มี 366 วัน ( พูดง่ายๆ ก็คือปีที่มีวันที่ 29 กุมภาพันธ์ปรากฎอยู่บนปฏิทิน ) เขาเรียกกันว่าเป็น "ปีอธิกสุรทิน" ซึ่งวิกิพีเดียภาคภาษาไทยได้ให้คำนิยามไว้ว่า
ปีอธิกสุรทิน คือ ปีที่มีวันหรือเดือนเพิ่มเข้ามา เพื่อทำให้ปีปฏิทินสอดคล้องกับปีดาราศาสตร์หรือปีฤดูกาล ทั้งนี้เป็นผลจากการที่ฤดูกาลและปรากฏการณ์ทางดาราศาสตร์ไม่ได้วนกลับมาเป็นจำนวนวันที่ลงตัว ในปฏิทินเกรกอเรียน ซึ่งเป็นต้นแบบของปฏิทินสุริยคติไทยในปัจจุบัน จะเพิ่มวันในเดือนกุมภาพันธ์ให้มี 29 วัน ในปีที่เป็นปีอธิกสุรทิน จึงทำให้ปีอธิกสุรทินมี 366 วัน ในปฏิทินฮิจญ์เราะหฺจะกำหนดให้เดือนซุลฮิจญะหฺ ซึ่งเป็นเดือนสุดท้ายมี 30 วัน จึงทำให้ปีอธิกสุรทินของปฏิทินฮิจเราะหฺมี 355 วัน
ส่วนทางฝรั่งเขาเรียกปีนี้ว่า "Leap Year" และเรียกวันนี้ว่า "Leap day" และการที่เราจะรู้ว่าปีไหนเป็นปีที่มี 366 วันก็ใช้หลักคำนวณง่ายๆ ที่ว่า คริสตศักราชใดที่หารด้วย 4 ลงตัวก็ปีนั้นแหละ เช่น 1996, 2000, 2004, 2008, 2012,....etc.
มีเกร็ดเรื่องเล่าขำๆ แถมท้ายให้นิดครับว่า ในบางประเทศทางยุโรปเมื่อสมัย 700 กว่าปีก่อนโน้นได้เคยมีประเพณีว่า ให้ผู้หญิงสามารถขอผู้ชายแต่งงานได้ในปีที่เป็น Leap Year ( หรือไม่ก็เฉพาะวันที่ 29 กุมภา) และถ้าฝ่ายชายปฏิเสธข้อเสนอของฝ่ายหญิง ผู้ชายก็ต้องชดใช้ให้เป็นเงินจำนวน 1 ปอนด์, ถุงมือ 1 คู่ และตบท้ายด้วยการจูบผู้หญิงคนนั้นเป็นการปลอบขวัญ ( ผมเข้าใจว่าเงิน 1 ปอนด์ในยุคนั้นคงจะแพงเอามากๆ น่าดู ) ...ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสมัยนี้ ( ที่ล่วงเลยต้นคริสตวรรษที่ 21 มาได้ 8 ปีแล้ว ) จะมีผู้หญิงคนไหนกล้าเอ่ยปากขอผู้ชายแต่งงานก่อนบ้างหรือเปล่า...น่าคิดแฮะ!!!
เนื่องในวันนี้เป็นวันที่ 14 กุมภาพันธ์ หรือ"วันแห่งความรัก" ตามหลักมาตรฐานสากล ISO ( International Sexuality Organization--อันนี้มั่วครับ) ได้เวียนมาบรรจบอีกครั้งในรอบปี ก็หวังว่าหลายคนคงจะ(พยายาม)แฮ้ปปี้มีความสุขกันถ้วนหน้านะครับ ไม่ว่าคุณจะมี partner แล้วหรือว่ายังเป็น "คนโสด--single" (แบบผม) อยู่ก็ตาม ส่วนใครบางคนที่กำลังอยู่ในระยะ "ดำเนินการ" ( In Process) ก็ขอให้ได้พบข่าวดีเร็วๆ ล่ะกัน แต่ถ้ายังไม่สมหวังก็ขอให้ "สู้ต่อไป...ทาเคชิ!!!" ( ไฟ้โต่ะ..ไฟ้โต่ะ )
เพื่อให้ตรงกับคอนเซปต์ของวันวาเลนไทน์ ผมเลยเลือกเพลงระดับคลาสสิกมา 2 เพลงจากทางฝั่งเกาะอังกฤษที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับคำว่า "Love" มาให้ฟังกันครับ สุขสันต์วันแห่งความรัก--Happy Valentines!!!
เพลง "Love Me Do" , วง "The Beatles" , ปี 1962
เพลง "It Must Be Love" , วง "Madness" , ปี 1981
นี่ก็เข้าสู่วันแรกของปี พ.ศ. ๒๕๕๑ แล้ว หลายๆ คนอาจจะกลับบ้านเกิดที่อยู่ต่างจังหวัดในช่วงนี้ บางคนถือโอกาสนี้ไปพักผ่อนท่องเที่ยวทางเหนือหรือลงไปเที่ยวตามหมู่เกาะทะเลทางภาคใต้ บางส่วนหนีไปเที่ยวต่างประเทศเพื่อเติมความสุขให้ชีวิต และคงจะมีอีกหลายคนที่อยู่ในบริเวณกรุงเทพฯ และปริมณฑลที่ไม่ได้ไป count down ปีใหม่ที่ไหน ( ผมเองก็คนหนึ่งสำหรับปีนี้) ก็มีแค่ไปพบปะ-กินข้าวกับเพื่อนฝูงกลุ่มหนึ่งสมัยมัธยมปลาย แล้วก็ไปเยี่ยมเยียนพบบรรดาญาติพี่น้องตามธรรมเนียมทุกปี จากนั้นก็กลับมานั่งๆ นอนๆ อยู่ที่บ้านดูการ count down ทางทีวี...แค่นี้ก็โอเคแล้วสำหรับผม ( ซึ่งปีนี้การจัด count down ในกทม. ไม่ว่าจะเป็นที่ Central World หรือ ท้องสนามหลวงก็ผ่านพ้นไปด้วยดี ไม่มีระเบิดตูมตามขู่ให้ตกใจจนต้องล้มงานไปเหมือนเมื่อปีที่แล้ว ) แค่นี้ก็เป็นเรื่องอันน่ายินดีแล้วสำหรับเมืองไทยที่พึ่งมีการจัดเลือกตั้งทั่วประเทศไปหมาดๆ ผมหวังว่าปีใหม่นี้..การเมืองไทยเราจะนิ่งขึ้นและเสถียรภาพทางเศรษฐกิจจะดียิ่งๆ ขึ้นไปด้วย
ส่วนตัวผมเอง เรื่องเก่าๆ ที่ไม่ดี-ไม่น่าจดจำก็จะเอาทิ้งลงถังขยะไปพร้อมกับปีเก่าที่ผ่านไปแล้ว และจะพยายามทำสิ่งต่างๆ ที่เราตั้งใจไว้ให้ดียิ่งๆ ขึ้นไปในปีใหม่นี้ ยังไงก็สุขสันต์วันปีใหม่ ขอให้ทุกๆ คนโชคดีมีชัยกันถ้วนหน้าครับ
Recent Comments